شمارهٔ ۲۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابسنکند۷ بیت

آن جگر گوشه ز خون دل ما بس نکندمست شد چشمش ازین باده چرا بس نکند

غمزه را گر بزند زلف، ببندد به دو دستهرگز این از ستم و آن ز وفا بس نکند

نشکیید دل پرخون من از صحبت یارغنچه از همدمی باد صبا بس نکند

به غلامئ دل من چو گواه آری خالخط برون آورد آن رخ، به گواه بس نکند

دل در ابروی تو خالی ز دعاگوئی نیستهر‌که محراب‌نشین شد ز دعا بس نکند

گرچه صد ناوک از آن غمزه مرا برجانستاین قدر زخم ز نو، جان مرا بس نکند

از سر کوی تو هرگز نشود دور کمالتا در مرگ ز دریوزه گدا بس نکند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و درد و رنج ناشی از آن اشاره می‌کند. او از معشوقه‌اش می‌گوید که با زیبایی و دلبری‌اش باعث مستی و شگفتی در دلش می‌شود. هر چند که از غم و ستمی که احساس می‌کند رنج می‌برد، اما نمی‌تواند از محبت او دست بکشد. او به تلاش خود برای نزدیک شدن به معشوقه و بیان احساساتش اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که این عشق و علاقه‌اش هرگز کم نمی‌شود، حتی در سخت‌ترین شرایط. عشق او همچنان او را به سوی معشوقه می‌کشاند و هیچ‌گاه از او دور نمی‌شود.