شمارهٔ ۲۹۶

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: اهندارد۷ بیت

آنچه تو داری به حُسن، ماه نداردجاه و جمالِ تو پادشاه ندارد

جانِبِ دل‌ها نگاه دار که سلطانمُلک نگیرد اگر سپاه ندارد

عاشقِ خود گر کنی به جرمِ محبتبیشتر از من کس این گناه ندارد

رقت قلب آشکار کرد محب راجام ننگ راز دل نگاه ندارد

صوفی با ذوق رقص دارد و حالتآه که سوز درون و آه ندارد

سالک بی‌درد را ز قطع منازلترک سفر به چو زاد راه ندارد

زحمت سر چون برد کمال ازین درزان که جز این آستان پناه ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی‌ها و ارزش‌های خاصی است که در وجود انسان نهفته‌اند. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که زیبایی و قدرت واقعی به ظواهر و مقام‌ها محدود نمی‌شود و عشق و محبت عمیق‌تر از آن است که صرفاً به ظاهر توجه شود. او بر این باور است که تنها عشق واقعی و درک عمیق از دل‌ها می‌تواند انسان را به مقام والاتری برساند. علاوه بر این، شاعر اشاره می‌کند که صوفیان با رقص و شادی هم می‌توانند به سوز درون و معانی عمیق‌تر دست یابند و هر کس بدون درد و تلاش نمی‌تواند به معرفت و کمال برسد. در نهایت، او تأکید می‌کند که تنها این درگاه عشق است که می‌تواند پناه واقعی انسان باشد.