شمارهٔ ۲۸۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اح۸ بیت

چو شمعِ روز برافروخت از نسیمِ صَباحبریز بادهٔ گلگون در آبگون اَقداح

ز ساقیانِ پری‌چهره خواه وقتِ صبوححیات جان ز لبِ جام و قوتِ روح از راح

مردان خرابات بین که از سرِ شوقبه وصلِ دخترِ رَز تازه کرده‌اند نِکاح

تو باده نوش و میندیش از حلال و حرامکه هست خون صُراحی بر اهلِ عشق مُباح

فروغِ شمعِ جمالِ تو مَشرِقُ الْاَنوارطلوعِ کوکَبِ حُسنِ تو فالِحُ الْاَصباح

رخ و آب کشاف حسن را تفسیرغمِ تو مخزنِ اسرارِ عشق را مِفتاح

حدیثِ قامت تو گر مؤذنان شنوندبه عمر خویش نیایند بعد از این به فَلاح

به بوی صبحِ وصالت کمال دلشده راحدیثِ زلف و رخِ توست وِردِ شام و صَباح

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار درباره زیبایی و جذابیت معشوق و لذت‌های زندگی است. شاعر از صبحی صحبت می‌کند که شمع وجود معشوق را روشن کرده و از مراسم نوشیدن شراب و شادی در دل‌های عاشقان می‌گوید. او تأکید می‌کند که عشق و وصل زیبا به معشوق، فراتر از بحث‌های حلال و حرام است و برای عاشقان مجاز است. همچنین به زیبایی و نورانی بودن معشوق اشاره می‌کند که تمام عالم را روشن کرده و عشق به او کلید فهم راز های عشق است. نهایتاً، شاعر می‌گوید که زیبایی معشوق چنان است که اگر مؤذنان آن را بشنوند، دیگر نخواهند توانست به سعادت دست یابند.