شمارهٔ ۲۸۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اج۷ بیت

دل که شد زآن زلف سودایی مزاجنیستش غیر از تو معجون علاج

زهر ناب از دست تو عذب فراتبی تو آب زندگی ملح اجاج

زلفت از دامن فشاند آن خاک پاینیست آری مشک را در چین رواج

راز حسنت چون بپوشاند دلمکی شود مصباح پنهان در زجاج

آن رخ از خوبان برد شطرنج حسنگرچه باشد هر یکی را رخ ز عاج

خاک پایت بر سرم تاج کی استاین چنین سر کی بود محتاج تاج

دست سلطانان نمی‌بوسد کمالنیست سلطان را به درویش احتیاج

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد وابستگی عاطفی و عشق عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که دل او تنها به عشق معشوق دل خوش است و هیچ دارویی جز او برایش وجود ندارد. او تشبیه می‌کند که زهر و تلخی زندگی بدون معشوق، قابل تحمل نیست. زیبایی معشوق با زلف‌هایش که بر زمین افتاده، شگفت انگیز است و هرگونه راز زیبایی او در دلش پنهان است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق با دیگران قابل مقایسه نیست و عشق او، تاجی بر سر اوست که نیازی به تاج‌های ظاهری ندارد. در نهایت، شاعر به مقام و ارزش واقعی عشق و رابطه‌های عمیق انسانی اشاره می‌کند که فراتر از نیازهای ظاهری است.