شمارهٔ ۲۷۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اراست۷ بیت

هر که از درد تو محروم بود بیمار استو آنکه داغ تو نه پر سینه او افگار است

دلم از ناوک آن غمزه شکایت نکندکه بر این خسته حق نعمت او بسیار است

گله از بار غم و بار سنم نیست مراگر بود بار چدائی گله ها این بار است

بر سر کوی تو کمتر روم از بیم رقیبکه سگ خانه زبون گیر و گدا آزار است

پیش آن صورت مطبوع که دارد جانیچه کنم صورت خورشید که بر دیوار است

صبر از آن لب نتوان کرد به دور رخ توزآنکه در موسم گل توبه ز می دشوار است

کار می دارد و معشوق کمال از همه دورصوفی ما چه توان کرد که دور از کار است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به درد و رنج عشق اشاره دارد. شاعر می‌گوید هر کس که از عشق معشوق محروم باشد، بیمار است و کسانی که در غم معشوق می‌سوزند، دردی سنگین دارند. همچنین بیان می‌کند که نمی‌تواند از غم معشوق شکایت کند، زیرا او نعمت بزرگی را احساس می‌کند. شاعر از بار غم و سنش ناخرسند نیست و به خاطر ترس از رقیب، کمتر به کوی محبوب می‌رود. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه می‌تواند با زیبایی چهره او رقابت کند. در نهایت، اشاره می‌کند که عشق و معشوق کاری دارند که از دست صوفی خارج است و او در این وضعیت ناتوان است.