شمارهٔ ۲۶۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اندریایست۷ بیت

نیست ما را بجز آن جان و جهان در یایستزانکه پی او په جهانست و نه جان دریایست

خاک آن در طلیم تا بنهم رخ آنجاکه رخ زرد مرا نیست جز آن دریایست

در نمی با پدرش از خوبی تیبانی هیچاین همه هست، میانست و دهان دریایست

پیش آن غمزه کباب جگر من منهیدکه به بیمار غذا نیست چنان در یایست

چون بدیدیم رخت غمزه و ابرو پیش آروقت صید است بود تیر و کمان دریایست

خوشم آمد که ز غم داغ نهادی به دلمتا دگر گم نشود بود نشان دریایست

باش گور پر خط تو دیدگریان کمالپر سر سبزه بود آب روان دریایست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و زیبایی می‌پردازد و در واقع عشق را به دریا تشبیه می‌کند. او می‌گوید که جز جان و جهان، هیچ چیز دیگری برایش نیست و همه چیز در پی این عشق است. شاعر می‌خواهد چهره محبوبش را در خاک طلیم به یادگار بگذارد، زیرا او جز دریای عشقش چیزی ندارد. همچنین، او اشاره می‌کند که در دنیای عشق، درد و رنج وجود دارد که به مانند غذایی برای بیمار است. در نهایت، شاعر از زیبایی‌های محبوبش سخن می‌گوید و می‌خواهد که با دیدن او، نشانه‌ای از عشق در دلش باقی بماند و به یادگار بماند.