شمارهٔ ۲۵۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ریهست۷ بیت

مشنو که مرا به ز تو بار دگری هستمسموع نباشد که ز جان دوست تری هست

راز دهنت باز نمود آن لب شیرینکه پنجاه سخنی نیست که آنجا شکری هست

گفتی بزنم بر جگرت تیر جفائیاز تیر نترسم که مرا هم جگری هست

حال دلم از ناوک آن غمزه بپرسیداو را همه وقتی چو از اینجا گذری هست

چون زان نو شد سر طلب آن مکن از ماتا خلق ندانند که بامات سری هست

منع نظر از زلف و رخت نیست به توجیههرجا که بود دور تسلسل نظری هست

تا چند کمال این همه اندوه تو زان زلفشب گرچه دراز است به او هم سحری هست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غم و اندوه ناشی از عشق و جذابیت معشوق اشاره می‌کند. او در آغاز می‌گوید که دیگر نمی‌خواهد درباره‌ی عشق قدیمی‌اش صحبت کند، زیرا عشقی دیگری در دلش وجود دارد. شاعر از زبان معشوقش رازهایی را کشف می‌کند و بیان می‌کند که هیچ سخنی به اندازه‌ی لب‌های شیرین او ارزشمند نیست. همچنین به مقاومت خود در برابر تیرهای جفای عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که قلبش نیز جگر دارد و می‌تواند درد را تحمل کند. شاعر از حالات دلش می‌گوید و به معشوق هشدار می‌دهد که بهتر است راز عشقشان را پنهان نگه دارند تا دیگران متوجه نشوند. در نهایت، او به اندوه ناشی از زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر شب‌ها طولانی باشند، امید به صبح وجود دارد.