شمارهٔ ۲۲۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ننیست۷ بیت

گر یار طبیب درد من نیستدردا که امید زیستن نیست

بیمار را به تندرستیجز ناله درون پیرهن نیست

هر سر که برید از در یارماند به سری که بریدن نیست

رویت همه با چراغ جستمشمع به هیچ انجمن نیست

ماند به تو غنچه این قدر هستکو را سخن و نرا دهن نیست

توبه ز نو بود بت شکستممؤمن نبود که بت شکن نیست

عالم سخن کمال بگرفتامروز جز این سخن سخن نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این بیت‌ها از شاعر و عارف بزرگ ایرانی، حافظ شیرازی، حاکی از درد و ناامیدی است. او حسرت می‌خورد که اگر محبوبش درمان درد او نیست، زندگی دیگر معنایی ندارد. بیمار درونش را جز ناله‌ای در خود نمی‌بیند و احساس می‌کند که سرنوشتش به یار پیوند خورده است. جستجو برای دیدن یار به سختی می‌انجامد و از روشنایی به ناامیدی می‌رسد. او همچنین از شکستن بت‌های عشق و توبه‌اش سخن می‌گوید، اما درک می‌کند که این درد و ناامیدی همچنان باقی‌است. نهایتاً، سخن‌هایش در کمال به جایی رسیده که جز این احساس عمیق، حرف دیگری برای گفتن ندارد.