شمارهٔ ۲۲۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انت۷ بیت

گر کشندم به غمزه چشمانتنیست ک دین عشق تاوانت

بر دلم آمدست تیر تو حیفکه جراحت کشید پیکانت

به آب حیات تر نکنندتشنگان چه زنخدانت

سرو اگر در چمن کشد میداننیست در حسن مرد میدانت

طعنه بر گل زدی به صد گلبانگگر بدیدن هزار دستانت

آب تو آفریده اند از جانآفرین خدای بر جانت

زاهد انگشت میگزد چو کمالگرچه شیرین لبست و دندانت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوب است. شاعر از احساسات خود نسبت به معشوقه‌اش می‌گوید و به نحوی تلخ و شیرین از آثار عشق و جراحت‌هایی که به دلش وارد شده، حرف می‌زند. او اشاره می‌کند که محبت و زیبایی معشوق فراتر از هر چیزی است و نمی‌تواند از آسیب‌ها و دردهایی که عشق به او تحمیل کرده، شکایت کند. همچنین به طعنه‌هایی که از زیبایی معشوق ناشی می‌شود، و جذابیت او به خصوص نسبت به زاهدان و کسانی که فقط ظاهربین هستند اشاره دارد. در نهایت، شاعر از خدای خود بابت این عشق و روح زیبای معشوقه‌اش تشکر می‌کند.