شمارهٔ ۲۱۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: لاست۹ بیت

گرچه از باران دیده خاک آن کو پر گل استپای عاشق در گل از دست دل از دست دل است

بنده را گر پیش خویش از مقیلان خوانی رواستهر که رو در قبله روی تو دارد مقبل است

دل همه تن اشک خونین گشت و آمد سوری چشمتا فرود آید روان هر جا که او را منزل است

در اشکم دید بر خاک در و گفت این یتیمروز گاری رفت و هم زینسان پرین در سائل است

میلها دارد به اشک و آه ما آن سرو نازسرو با آب و هوا هر جا که باشد مایل است

می نگنجد در دهان او ز ننگی جز سخنگر من این معنی نگویم آن دهان خود قابل است

تیغ و خنجر چون حق آمد در خور خون حلالگر بریزد خون عاشق حق بدست قاتل است

نیست مشکل دل ز جان بر داشتن بر عاشقاندیده از دیدار خوبان بر گرفتن مشکل است

می دهد پندم ز روی خوب می گوید کمالهرکه ما را این نصیحت می کند خود غافل است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و درد عاشقانه اشاره دارد. شاعر می‌گوید که حتی اگر زمین خیس و پر از گل باشد، پای عاشق در گل احساس دیگری دارد و دلش از عشق آکنده است. او به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس رو به قبله عشق تو دارد، مقبول و خوش‌قلب است. شاعر از دلی پر از اشک و درد سخن می‌گوید که به دنبال معشوقش می‌گردد. در ادامه، استحاله عشق را در اشک و آه توصیف می‌کند و به ارتباط عاشق و معشوق در سختی‌ها و چالش‌ها اشاره می‌نماید. همچنین، از تیغ و خنجر و خون، و از مبارزه عاشق با سختی‌های عشق می‌گوید، و در نهایت به این نکته می‌رسد که نصیحت‌کنندگان خود در غفلت‌اند. به طور کلی، شعر فشرده‌ای از احساسات عمیق و چالش‌های عشق را به تصویر می‌کشد.