شمارهٔ ۲۰۳

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: راناست۷ بیت

عمریست که با او دل مسکین نگران استما در غم و او شادی جان دگران است

ای باد مبر خاک کف پاش به هر سوکان روشنی دیده صاحب نظران است

تا بلبل و گل بافته بویت به گلستاناین نعره زنان از غم و آن جامه دران است

گر بر دل مجروح رسد نیر نو سهل استاین هم گذرد چون همه چیزی گذران است

دات نتوان گفت که بر سینه عذاب استبارت نتوان گفته که بر دیده گران است

هم عمر به آخر شده و هم بسته به پایاناین راه مطلب را به کنار ونه کران است

گر ریختن خون کمال است مرادتما نیز بر آنیم که تیغ تو بران است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از نگرانی و دل‌تنگی خود به خاطر معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در حالی که او غمگین است، معشوق در شادی به سر می‌برد. شاعر از باد می‌خواهد که خاک پای معشوق را به هر سو نپراکند، چرا که او روشنی‌بخش نظرات و افکار دیگران است. او به رابطه بلبل و گل اشاره می‌کند و می‌گوید که این دو در گلستان به هم پیوسته‌اند، و در این میان غم و شادی از هم جدانشدنی‌اند. همچنین، شاعر از گذران بودن زندگی و دردهایی که بر دل دارد، سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که همه چیز در حال گذر است. او در انتها بر این نکته تأکید می‌کند که اگر ریختن خون نشانه کمال باشد، او نیز آماده است تا به تیغ معشوق تن در دهد.