شمارهٔ ۲۰۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اماست۷ بیت

عهد تو سست و وعده ها خام استچشم شوخت میانه بادام است

غمزهات زخمه زلف و خالت عودخون عاشق می و لبت جام است

زلف تو بهر صید از چپ و راستچشم ها برگشاده چون دام است

جای دلهای نازکست آن زلفبهترین آبگینه در شام است

آنکه گویند گرم روست پریپیش روی تو نقش حمام است

آنچه ضایع شود بما ز لبتبر رخ آب دهان و دشنام است

آمدی خیز و ریز خون کمالبعد تشریف رسم انعام است

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که به زیبایی ویژگی‌های معشوق می‌پردازد. شاعر از سستی عهد و خام بودن وعده‌ها سخن می‌گوید و چشم معشوق را با بادام مقایسه می‌کند. در ادامه، غمز‌ه‌های او را به زخم زلفش و لبش را به جامی از خون عاشق تشبیه می‌کند. زلف معشوق به دام‌هایی اشاره دارد که دل‌های نازک را به تله می‌اندازد. شاعر اهمیت زلف و زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کند و نهایتا از آمدن او و تأثیرش بر دل و جان خود می‌نالد. این اشعار حاکی از شادی، غم و زیبایی‌های عشق است.