شمارهٔ ۲۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اهرا۷ بیت

چشمت به غمزه کشت من بیگناه راخود زلف را چه گویم و خال سیاه را

با آه و روی زرد ز خالت شدیم دورباد آمد و ز دانه جدا کرد کاه را

مردم ز مه حساب گرفتند سالهانگرفت در حساب جمال تو ماه را

جوهر که قیمتی است کشندش به احتیاطمن هم به دیده می کشم آن خاک راه را

از همت گدای تو باشد فرو هنوزبی عرش اگر کشند شهان بارگاه را

سلطان حسن گو سوی دلها نظر گمارملک آن اوست کو بنوازد سپاه را

نام کمال خواجه که درویش خوانده ایدرویش خوانده ای به غلط پادشاه را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید. او با اشاره به چشمان معشوق و زلف‌هایش، از شکوه و حُسن او می‌زداید و نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی‌ها تأثیر عمیقی بر او گذاشته‌اند. همچنین، شاعر به بی‌عدالتی زمانه و نادیده گرفته شدن زیبایی معشوق در مقایسه با زیبایی ماه اشاره می‌کند. در نهایت، او به کنایه می‌گوید که درویش واقعی کسی است که از زیبایی خداوند لذت ببرد و در واقع، عنوان درویش به او شایسته نمی‌باشد. این شعر بیانگر کشش عاطفی و زیبایی‌شناسی عمیق شاعر نسبت به معشوق است.