شمارهٔ ۱۹۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اننیست۷ بیت

عشق آئین پارسایان نیستسلطنت رسم بینوایان نیست

می به صوفی مده که آن صافیدر خور حال هی صفایان نیست

مگر آن دل که برقرار خودستواقف از حال بیقراران نیست

یار بیگانه شد چنان امروزکش دگر بار آشنایان نیست

آنکه مشغول نعمت و نازستهیچش اندوه بینوایان نیست

دولت وصل خواستم گفتندسلطنت در خور گدایان نیست

رهبران چون کمال این ره راسالها رفته اند و پایان نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مشکل و درد عشق و ارتباط آن با دنیا و معانی عمیق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق، مخصوص انسان‌های پارسا نیست و سلطنت و خوشی تنها به بی‌نوایان تعلق دارد. او خاطرنشان می‌کند که نوشیدن می (نماد لذت و شادی) برای صوفیان و روحانیون مناسب نیست. تنها دل‌هایی که در حالت ثبات هستند قادر به درک حال بی‌قراری دیگرانند. او همچنین به عدم ارتباط بین عاشقان و آشنایان اشاره می‌کند و می‌گوید که کسانی که در نعمت و شادی غرقند، از درد و رنج دیگران بی‌خبرند. در پایان، شاعر به دشواری‌های مسیر عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که رهبران این راه سال‌ها در این مسیر بوده‌اند و هنوز پایانی برای آن نیست.