شمارهٔ ۱۸۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رینداشت۶ بیت

شادی نیافت هر که غم دلبری نداشتدر سر هوای مهر پری گستری نداشت

در حیرتم زآدمینی که به عمر خویشسودای عشق روی پر پیکری نداشت

با ما سری به وصل در آور که گیسویتدر پا از آن فتاد که با ما سری نداشت

چون باد رفت کشتی عمرم بر آب چشماگر چه ثقیل بود ولی لنگری نداشت

و دل در سواد زلف تو گم کرد راه عقلشب بود و او غریب مگر رهبری نداشت

از هر جهت کمال به سوی تو کرد رویزیرا که چشم مرحمت از دیگری نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بررسی عشق و غم ناشی از آن می‌پردازد. او می‌گوید کسی که دلبری ندارد، هرگز شاد نیست. عشق و محبت به کسی که زیبایی و مهربانی دارد، از ضروریات زندگی است. شاعر در حیرت است که چگونه برخی افراد در زندگی‌شان به دنبال عشق و زیبایی نمی‌گردند. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که به او وصل شود، چرا که زیبایی و و جودش مورد نیاز اوست. عمر او همچون کشتی‌ای بر آب، به سرعت می‌گذرد و بدون محبت و پیوند، به مقصد نمی‌رسد. شاعر در نهایت به این نکته می‌پردازد که تنها با محبت و توجه معشوق می‌توان به کمال و آرامش رسید.