شمارهٔ ۱۶۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: عاست۷ بیت

دیده در عمری ز رویت با خیالی فائع استعمر کان بگذشت بی روی نو عمری ضابع است

جان که رفت از پیش ما خواهد به آن لب باز گشتچون به اصل خویش هر چیزی که بینی راجع است

نقطه خال و خطت آبات حسنند و جمالیک یک این آیات را آن روی زیبا جامع است

می شود هر روز طالع زآن گریبان آفتاببر بدن پیراهنت بارب چه صاحب طالع است

پیش مهروبان چو ابر بی حیا صد پاره بادهر رقیبی کز تماشا عاشقان را مانع است

هر کجا دل می رود در جست و جوی دلبریپیشرو اشک است آنجا آه و ناله تابع است

از آب چشمت گشت طوفان در واقع کمالنیست اغراقی درین معنی بیان واقع است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل درباره‌ی زیبایی و عشق می‌پردازد. او می‌گوید که عمر بدون دیدن زیبایی معشوق، عبث و بی‌معناست. جان آدمی وقتی از او دور می‌شود، باز به سمت معشوق برمی‌گردد. زیبایی‌های طبیعی و نشانه‌های محبوب همه‌جا حضور دارند و هر چیز به نوعی به معشوق مربوط می‌شود. شاعر می‌افزاید که در میان عاشقان، معشوق به مانند آفتابی است که در تلاش برای درخشش است، و هر آنچه مانع این نمایش شود، باید کنار برود. در نهایت، اشک و احساسات عاشقانه همراه با جست‌وجو برای پیدا کردن محبوب، به تصویر کشیده شده‌اند و بیان واقعیت کمال عشق را به تصویر می‌کشد.