شمارهٔ ۱۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اریما۷ بیت

تو خود به گوش نیاری حدیث زاری ماکه در تو کار نکردست درد کاری ما

شنوده ام که گشودی زبان بدشناممعزیز من چه گشاید ترا ز خواری ما

گر ای نسیم شبی بگذری بر ان سر زلفبه گوش او برسان ذکر بی قراری ما

هزار بار به جان بار محنتت بردیمبه هیچ بر نگرفتی تو بردباری ما

اگر چه از دو جهان کرده ایم قطع امیدبه لطف و رحمت تو هست امیدواری ما

سزد که ذیل کرم بر گناه ما پوشندبه روز حشر چو بینند شرمساری ما

کمال در سگ کویش علو همت بینکه عار آیدش از همدمی و یاری ما

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به میزان درد و رنجی که به خاطر عشقش تحمل کرده، می‌پردازد. او از محبوبش می‌خواهد که گوش به شکایت‌های او بدهد و از بی‌توجهی وی گلایه می‌کند. شاعر از اصطلاحاتی چون زاری و خواری استفاده می‌کند تا عمق اندوهش را نشان دهد. او به محبوبش می‌گوید که اگر لحظه‌ای بر او بگذرد، باید بی‌قراری او را بشنود. با وجود اینکه از دنیا مأیوس شده، به رحمت و لطف محبوب امیدوار است. در نهایت، شاعر به مقام بلندِ عاشقانه و ارادت به محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که او به هیچ وجه از همراهی با محبوبش شرمنده نیست.