شمارهٔ ۱۴۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ودست۷ بیت

دل از آن غمزه بسی شاکر و بس خشنودستکرد که به خون ریختن بنده کرم فرمودست

کشته عشق رخ اوست گل رنگین نیزدامنش بیسیبی نیست که خون آلودست

گفتی از خاک در خویش فرستم گردیهمچنان چشم رجا بر کرم موعودست

بخشی از خوان ملاحت به جگر سوختگانبده امروز که حلوای لبت بی دودست

به جفا دور شدن از نو نباشد محمودهر کجا پای ایازست سر محمودست

سفر عشق تو بی واسطه راهبریحد ثانیست که این ره ره تا محدودست

گر به سودای بیان عمر زیان کرد کمالاین که سر در قدمت سود سراسر سودست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و سپاسگزاری از معشوق اشاره دارد. شاعر از درد و رنجی که عشق به او داده، به عنوان نعمتی سپاسگزاری می‌کند و می‌گوید که این عشق او را شاداب کرده است. او به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر خود اشاره می‌کند و همچنین در این شعر از امید به دست‌یابی به محبت و کرامت معشوق سخن می‌گوید. شاعر همچنین به ارتباط نزدیکی که بین عاشق و معشوق وجود دارد اشاره می‌کند و این رابطه را بی‌واسطه و مستقیم می‌داند. در نهایت، او اعتراف می‌کند که اگرچه ممکن است برای رسیدن به معشوق زیانی ببیند، اما این عشق و همراهی با معشوق برایش منفعتی بی‌پایان است.