شمارهٔ ۱۴۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ینیافت۷ بیت

دل به از وصل رخت در جان تمنایی نیافتدیده از دیدار تو خوشتر تماشایی نیافت

عقل در دور رخت چندان که هر جا کرد گشتچون سر زلفت سری خالی ز سودایی نیافت

چون زمان وصل رویت بود نازک فرصتیهیچ عاشق فرصت بوسیدن پایی نیافت

همچو نرگس مست عشق از صد قدح سرخوش نشدتا سر خود زیر پای سرو بالایی نیافت

با خیالش آشنا شد دیدهٔ گریان و گفتهمچو این گوهر کسی در هیچ دریایی نیافت

دل چه داند زین میان چون از دهانش پی نبردکی کند فهم دقایق چون معمایی نیافت

یافت جانی خوشتر از جنت در او را کماللیکن از بسیاری بر خویش را جانی نیافت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و آرزوی وصال است. شاعر بیان می‌کند که هیچ لذتی بالاتر از دیدار معشوق نیست و هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین آن شود. عقل و دل در جستجوی معشوق هستند اما هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیرند و به نوعی در سردرگمی قرار دارند. شاعر به زیبایی و نازکی لحظات وصال اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ عاشق واقعی فرصتی برای بوسیدن پاهای معشوق نمی‌یابد. در این میان، longing و حسرت نیز به چشم می‌خورد، زیرا هیچ گوهری به ارزش معشوقی که در دل دارد در هیچ جا پیدا نمی‌شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که لذت زندگی از وصال معشوق است، اما از آنجایی که این وصال محقق نمی‌شود، هیچ آرامشی ندارد.