شمارهٔ ۱۳۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اییاست۷ بیت

در سر از دود دلم شمع صفت سودایی استآری این گریه و سوز من و شمع از جایی است

همچو شمع همه تن آنش سودای مهی استهمچو صبحم همه جان مهر جهان‌آرایی است

گر به مأوا نرسد این دل من مجموعمکه سر زلف پریشان تو خوش مأوایی است

ابرویت گوشه نشین گشت ولی فایده چیستکه به هر جانبی از فقه او غوغایی است

چشم ما را بگذاری به لب دجله رویدجله رودی است ولی دیده ما دریایی است

راز هم با لب خود گوی که خوش همنفسی ستعشق با قامت خود باز که خوش بالایی است

در غم روی تو چون موی تو آشفته کمالعمر بر باد دهی دل سیهی کج رایی است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالت درونی خود و عشقش سخن می‌گوید. او خود را شمعی می‌داند که در آتش عاشقانه‌اش می‌سوزد. گریه و سوز او ناشی از علاقه عمیق به معشوقش است. او مانند شمع تمام وجودش را به خاطر عشق به محبوبش فدای می‌کند و از این وابستگی به شدت احساس عذاب می‌کند. همچنین، شاعر به زیبایی چهره محبوب اشاره می‌کند و از غم جدایی و آشفتگی درونی‌اش می‌نالد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق با وجود درد و رنجی که به همراه دارد، زیبایی و ارزش بسیاری دارد.