شمارهٔ ۱۳۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انیشنیست۷ بیت

درد کز دل خاست درمانیش نیستخون که دلبر ریخت تاوانیش نیست

از لبت دورم چو مهجورم ز توجان ندارد هر که جانانیش نیست

بی رخت شد چون دهانت عیش منتنگ عیش است آنکه بستانیش نیست

پیشه رندان پارسا طفل رهستلاجرم جز چشم گریانیش نیست

نیست مسکینی که بر بویت چو عوددود پیدا سوز پنهانیش نیست

پیر ما بوسی از آن لب بر نکندچون کند بیچاره دندانیش نیست

نیست بیار لذتی در خور کمالبی نمک خوانی که مهمانیش نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و اندوه شاعر می‌پردازد. شاعر از دردی عمیق حرف می‌زند که ناشی از جدایی و فراق است و به این نکته اشاره می‌کند که این درد درمانی ندارد. او به عشق و زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون آن محبوب، شادابی و لذتی ندارد. شاعر همچنین به این مسئله اشاره می‌کند که هر کسی که نتواند محبوبش را در کنار خود داشته باشد، از زندگی لذتی نمی‌برد و دچار اندوه می‌شود. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که لذت واقعی در کنار محبوب و در آغوش کشیدن او نهفته است و بدون او، زندگی بی‌معنا می‌گردد.