شمارهٔ ۱۳۴

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: استایدوست۷ بیت

درد تو به از دواست ای دوستاندوه تو جانفزاست ای دوست

دریوزه گر در تو از توجز درد و بلا نخواست ای دوست

با آنکه ز مفلسی ندارمچیزی که ترا سزاست ای دوست

پیش نو نهم دو چشم روشنگریم نظر مناست ای دوست

گفتی کشمت ولی روا نیستاگر دوست کشد رواست ای دوست

دل هرچه به ومن قامتت گفتآورد خدای راست ای دوست

کردم به قد تو این غزل راستبنویس کمال راست ای دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و پیچیده شاعر نسبت به دوستش است. او از درد و اندوه دوستش صحبت می‌کند و می‌گوید که این درد برای او ارزشمندتر از دواست. شاعر به دوستی و محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه خودش فقیر است، اما برای دوستش هر چیزی را که شایسته‌اش باشد، می‌خواهد. او به زیبایی چشمان دوستش اشاره می‌کند و ابراز احساسات خود را در قالب غزل بیان می‌کند. در نهایت، عشق و دوست داشتن را به عنوان نیرویی قوی و راستین توصیف می‌کند.