شمارهٔ ۱۳۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: وراست۵ بیت

خیال روی او در دیده نور استمخوانش دل که از دلبر صبور است

به آن رخ میکند دعوی خویشیبه تابان و لیکن خویش دور است

میان نیستی دیدیم و هستیمیان بار ما خیر الأمور است

مرا با آن بهشتی رو به آتشسلاسل خوشتر از گیسوی حور است

کمال این یک غزل گوباش کوتاهز کوتاهی چه نقصان زېور است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ولع عشق و رابطه میان عاشق و معشوق اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه خیال معشوق در دل او نورانی است و دل به صبر او آرام می‌گیرد، نشان می‌دهد که وجود معشوق به شدت احساسات او را تحت تأثیر قرار داده است. همچنین، شاعر به تفاوت نزدیک و دوری میان خود و محبوبش اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در میان نیستی و هستی، امور خوب وجود دارد. او با استفاده از تصاویر زیبا، مانند سلاسل که از گیسوی حور زیباتر است، به توصیف عشق و زیبایی‌های آن می‌پردازد. در نهایت، شاعر به کوتاهی این غزل اشاره می‌کند و می‌گوید که این کوتاهی هیچ نقصانی به زیبایی آن نمی‌افزاید.