شمارهٔ ۱۰۷۶
هر لحظه بما از تو رسد تحفة دردیگر این نبدی عاشق درویش چه خوردی
دل چاره درد تو به این کرد که خون شداین چاره نبودی دل بیچاره چه کردی
میسوخت سراپای وجودم ز دل گرمگر مینزدم هر دم ازین غم دم سردی
حورانْ کفنِ من همه در روی بمالندبا خاک لحد گر برم از کوی تو گردی
عاشق به شَهِ فرد یگانه ننشیندگر نیست چو فرزین ز دو عالم شده فردی
کو بار سبکروح که بهر دل مجروحسازیم ز خاک قدمش مرهم دردی
تا چند کمال این همه درمان طلبیدنرنجی بر و دردی طلب از باطن مردی