شمارهٔ ۱۰۶۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: امی۵ بیت

من آن بهتر که باشم رند و عامیکه نیکو نیست عشق و نیکنامی

نوشتند از ازل بر سر چو جاممکران لب باشدم بس تلخکامی

بدان ساعد بغین شد لاف سیممکه آن از سادگی بودست و خامی

مه نو ز ابرویش خود را فزون دیدهمین باشد نشان نا تمامی

کمال این پنج بیت آن پنج گنج استکه ماند از تو چوآنها از نظامی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربه‌های عاشقانه و انسانی شاعر می‌پردازد. شاعر اعتراف می‌کند که بهتر است مانند یک انسان عادی و بی‌توقف در عشق باشم تا اینکه در تلاش برای نیکو بودن و نامی نیک، خودم را به رنج بیندازم. او به تلخی و ناکامی‌های عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز از ابتدا بر سر او نوشته شده است. او به سادگی و خامی در خود اشاره کرده و به نقص‌های انسانی می‌پردازد. در نهایت، شاعر به زیبایی و اهمیت کمال در زندگی اشاره می‌کند و این پنج بیت را به پنج گنج ارزشمند تشبیه می‌کند که از او به جا مانده است.