شمارهٔ ۱۰۲۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: یری۷ بیت

دل رفت به باد دلپذیریکسی را نبود زجان گزیری

از عشق بتان جوان شود پیراین نکه شنیده ام ز پیری

گیرم سر زلف و دارمش دوستزینگونه کراست دار و گیری

صد چرخ زند بر آتش از ذوقصیدی که تو افکنی به تیری

پایم که دل منت به دست استگر زانکه گرفته ضمیری

بیند مگر دو دیده در آبالطف بدن ترا نظیری

گم کرد کمال دل در آن کویبازآ و بجودل فقیری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از بی‌کسی و تنهایی خود شکایت دارد و بیان می‌کند که عشق به دلش پیری می‌آورد. او اشاره می‌کند که اگرچه دل در عشق گرفتار است، اما باز هم زیبایی‌ها را می‌بیند و دلش به ویرانی کشیده شده است. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به او برگردد و او را از این حالتی که در آن به سر می‌برد، نجات دهد. در واقع، این اثر به تمایلات عاطفی و روحی انسان در مواجهه با عشق و جدایی اشاره دارد.