شمارهٔ ۱۰۱۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: امی۷ بیت

چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامیدرید پیرهن نیکوئی به بد نامی

دلم به شام سر زلف توست و می‌ترسمکه باز بشکنی این آبگینه شامی

یکی که می‌برد آرام دل به شیوه چشمچه چشم دارم ازو شیوه دلارامی

به نکهت سر زلف تو باز دم زد عودعجب که سوخته و از سر نمی‌نهد خامی

شبی به حلقهٔ ما ذکر عصمت می‌رفتشدند حلقه‌به‌گوش تو عارف و عامی

کی که هیچ نبردی حدیث می به زبانالبانو دید و مثل شد به درد آشامی

کمال اگر ز دهانش نیافتی کامیمباش تنگدل و صبر کن به ناکامی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر از نازکی و لطافت محبوبش می‌گوید که مانند گلی تازه شکفته است. دلش به زلف‌های محبوبش بسته است و نگران است که در این عشق، دچار آسیب شود. او به زیبایی چشم محبوبش اشاره می‌کند که آرامش را به دل می‌آورد. همچنین به عطر زلف محبوب و تأثیر آن بر دل می‌پردازد و شکوه می‌کند که حتی در سوختن و سوزش عشق، محبوبش دست از کار و خامی برنمی‌دارد. در نهایت، به ارزش صبر و تحمل در عشق اشاره می‌کند و از ناامیدی پرهیز می‌دهد.