شمارهٔ ۱۰۰۹

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: اختی۷ بیت

چو تو دشمن از دوست نشناختیمرا سوختی و به او ساختی

پرداختم از دو عالم به توتو یک لحظه با من نپرداختی

چه شکر از لب چون شکرگویمتکه چون نی بوسیم ننواختی

ز پا تا سرم رشته جان بسوختچو شمعم ز سر از چه بگداختی

بشاهی نشستی بملک درونعلمی ز آتش دل برافراختی

راه و رسم من بود صبر و قرارتو آن رسم ها را برانداختی

نظر باختی با رخ او کمالدو عالم ببر چون نکو باختی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از خیانت دوست و بی‌توجهی او به خود شکایت می‌کند. او می‌گوید که در حالی که تمام زندگی و احساساتش را به دوست هدیه کرده، دوستی او به یک لحظه هم به او توجه نکرده است. شاعر احساس می‌کند که دوستش او را سوزانده و به دیگری وابسته شده است. او با افسوس به این می‌نگرد که او در زمان درد و رنج به خاطر عشقش چقدر اذیت شده و در نهایت به بی‌توجهی و بی‌احساسی دوست اشاره دارد. شاعر در نهایت حسرت می‌خورد که همه چیزش را به خاطر این دوستی برباد داده است.