شمارهٔ ۱۰۰۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)۷ بیت

چرا به تحفه دردم همیشه ننوازیبه ناز و شیوه نسوزی مرا و نگدازی

خس توایم همه کار خس چه باشد سوزتو آتشی و توانی که کار ما سازی

به دست نیغ تو کار جراحت دل ریشمام نا شده خواهم که از سر آغازی

به زیر پا شکند هرچه افتد این عجیبستکه بشکند دلم از زیر پا نیندازی

نبرد دست به زلفت صبا به بازی نیزحریف زیر برست و نمی‌خورد بازی

اگر چه سرور بستان صنوبر آمد و سروترا رسد بسر سروران سرافرازی

کمال باز گزیدی هوای قامت باربدت میاد که مرغ بلند پروازی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شخصی خاص خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که دردی که به او وارد کرده را با نواختن تحفه تسکین دهد. او احساس می‌کند که مانند خس (علف خشک) در برابر آتش عشق است و می‌تواند بسوزد. شاعر به زخم‌های دلش اشاره می‌کند و می‌خواهد که دوباره عشق را از سر آغاز کند. او همچنین به تناقضی اشاره می‌کند که چگونه دلش از زیر پا شکسته می‌شود و از طرفی نمی‌خواهد که کسی با بازی با زلفش بی‌احترامی کند. در نهایت، شاعر به زیبایی و کمال محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که او همواره در میان سروران سرافراز قرار دارد.