شمارهٔ ۶۵ - استقبال از بساطی سمرقندی

قافیه: ماست۵ بیت

سروِ بالای تو در عالم خوبی علم استخط تو بر ورق گل ز بنفشه رقم است

ما نه تنها به هوای دهنت خاک شدیمهرکه از اهل وجود است به آخر عدم است

قدمی رنجه به پرسیدن ما کن که چو سروسرفراز است هر آزاده که در وی قدم است

طرفه دامی ست سر زلف تو کز روی هوسهرکه پا بستهٔ آن است مقیّد به غم است

گو به غم ساز خیالی که ز اسباب طربنیست خوش‌تر ز نوای نی و آن نیز دم است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت موجود در وجود محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که جمال محبوب مانند سروی است که در عالم علم و خیر قرار دارد و خط او مانند گلی از بنفشه است. شاعر به عشق و دلدادگی خود می‌بالد و تأکید می‌کند که همه انسان‌ها به خاطر عشق و وجود محبوب دچار مشکل و غم هستند. همچنین، او از محبوب می‌خواهد که یک گام به سمت او بردارد، زیرا هر آزاد مردی که در حضوری از او قدمی بردارد، سرافراز خواهد بود. در انتها، شاعر به قدرت و زیبایی موسیقی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز خوش‌تر از نوای نی نیست که نمایانگر روح و احساسات است.