شمارهٔ ۳۷۴
مشاطّه سر زلف تو ببرید به بازیتا بیش به مردم نکند دست درازی
گه گه به نیاز دل عشاق نظر کنای سرو بهشتی که سراسر همه نازی
چون چنگ نهادیم به پیشت سرِ تسلیممختار توئی گر بزنی گر ننوازی
تا روی عبادت ننهد پیش تو زاهددر مذهب رندان سخنش نیست نمازی
ای قند چه داری سرِ دعوی لطافتترسم که لبش بینی و از شرم گدازی
خواهی که برآری نفس گرم چو مجمرشرط است که با سوز دل خویش بسازی
هرچند که آید دُرِ اشک تو خیالیاز دیده مرانش که یتیمی ست نیازی