شمارهٔ ۳۶۷

قافیه: اهی۵ بیت

گر ای دل بر طریق عذرخواهیبه راهش سر نهادی سر به راهی

کسی قدر رخ و زلفت شناسدکه بشناسد سفیدی از سیاهی

که بخشد روشنی گفتی شبت راچو گفتی بر تو می ماند که ماهی

چو مه چندین مناز از خرمن حسنکه زود آن فرصتی آید که کاهی

گداییِّ تو می خواهد خیالیتو گر خواهی و گرنه پادشاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل می‌گوید که اگر بر عذرخواهی و طلب بخشش تمرکز کند و به راهی برود، کسی وجود دارد که ارزش زیبایی و رازهای او را درک کند. او می‌گوید که کسی قدر و زیبایی واقعی را می‌شناسد که بتواند تفاوت روشنایی را از تاریکی تشخیص دهد. همچنین به زیبایی شب که به ماه می‌ماند اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که فرصت‌های زیبا و خاص کوتاه هستند و نباید از دست بروند. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر دل بخواهد، می‌تواند به گدایی عشق و خیال بپردازد یا شاهی و بزرگی را بپذیرد.