شمارهٔ ۳۵۱

قافیه: اری۶ بیت

ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاریلبت از قند گرو برده به شیرین کاری

عادت غمزهٔ خونریز تو عاشق کشتنشیوهٔ نرگس دلجوی تو مردم داری

ظاهراً تا نبرد دل ز پریشانی چندننهد طرّه ات از سر صفت طرّاری

وه که مُردیم و رها می نکند دست غمتکه برآریم چو چشم تو سر از بیماری

دل میازار که در مذهب ارباب یقینکعبه ویران بکنی به که دلی آزاری

ای خیالی به جفا ساز و به زاری خو کنکه ز ارباب وفا خوش نبود بیزاری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و مهربانی محبوبش اشاره می‌کند و از ویژگی‌های او مانند رفتار خوش و لب شیرینش سخن به میان می‌آورد. شاعر به زیبایی چشم و غمزه‌های عاشقانه او اشاره می‌کند که دل‌ها را می‌شکافد و مردم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. همچنین، او از پایداری عشق و ناراحتی خود از درد جدایی یاد می‌کند و می‌گوید که حتی در دینی که باید مهربانی را ترویج کند، دل آزاری وجود دارد. به طور کلی، شاعر از عشق، زیبایی و غم جدایی سخن می‌گوید و به تناقضات عشق و وفا اشاره می‌کند.