شمارهٔ ۳۲۳

قافیه: نتو۶ بیت

به هوا و هوس نکهت پیراهن توگر رود جان من از سینه فدای تن تو

گر بپیچیم سر، از شیوهٔ مردی نبودبه جفایی که کند غمزهٔ مرد افکن تو

ای که شد دامنم از دست جفاهای تو چاکرحمتی گر نکنی دست من و دامن تو

بدمکن ای مه و پرهیز که آتش نزنددود آه من دلسوخته در خرمن تو

عشق از آن غمزه چو تیغی به کف آورد ای دلسرخود گر نکنی خون تو در گردن تو

گر خیالی به وفایت ندهد جان حزینبه چه فن جان برد ای شوخ ز مکر و فن تو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و عواطف شدیدی که نسبت به معشوق دارد، اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر جانش را فدای محبوبش کند، باز هم نمی‌تواند از عشق و جذابیت او رهایی یابد. شاعر به شدت تحت تأثیر جفای معشوق قرار دارد و از دامن او به عنوان نمادی از درد و رنج یاد می‌کند. او همچنین به خطراتی که از عشق و جذابیت معشوق ناشی می‌شود، اشاره می‌کند و از عواطف عمیق و متناقضی که در دل دارد، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از وفا و صداقت معشوق می‌خواهد و از مکر و فریب او ابراز نگرانی می‌کند.