شمارهٔ ۲۷۳
چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتشخرمن پندار ما را سوخت برق غیرتش
پایهٔ اقبال بالا از علوّ همّت استهرکه را این پایه باشد آفرین بر همتش
صحبت او را بها عمر است گفتیم ای دریغعمر بگذشت و ندانستیم قدر صحبتش
گر دلم رسوای کوی یار شد مکنچون کند این بود از خوان ارادت قسمتش
ای خیالی کنج تنهایی گزین تا بعد ازاینغم خوریم و هم به هم گوییم شکر نعمتش