شمارهٔ ۲۶۵

قافیه: اربس۵ بیت

ما را ز روزگار غمِ روزگار بسجور و جفایِ دلبر زیبا عذار بس

چشم از جهان و خلق جهان، سخت بسته ایمزیرا برای ما کَرَمِ کردگار بس

از هرچه خوب روی و گلندام و سروقدما را، اشارتی ز دو ابروی یار بس

از ناله های سوخته جانان روزگاردر باغ دهر نغمهٔ مرغِ هزار بس

بر جویبار عمر خیالی چو بنگریاشک روانِ دیدهٔ شب زنده دار بس

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از نظرگاه غم و اندوه شاعر سخن می‌گوید. او به خاطر مصائب و سختی‌هایی که از زمانه و دلبر زیبایش متحمل شده است، از دنیا و مردم دوری می‌کند. شاعر معتقد است که خداوند توجه و لطف زیادی به او داشته و نیازی به زیبایی‌های دنیوی ندارد. او از عواطف و دردهای عمیق ناشی از عشق و رنج‌های زندگی سخن می‌گوید و به حسی از ناامیدی در برابر گذر عمر و خاطراتش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر بازتابی از اندوه و اشک را در زندگی انسانی خود احساس می‌کند.