شمارهٔ ۲۳

قافیه: است۵ بیت

آیت حسن را که نام وفاستتو ندانسته‌ای خدا داناست

سرو پیش قدت نمی یاردکه دگر در چمن برآید راست

تا کجا شد به دلبری دهنتکز نظر دور شد که ناپیداست

گرچه خاکِ در تو را بی وجهآب زد دیده عذر آن بر ماست

تا خیالی گُزید سرو قدتدر همه کار دست او بالاست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عظمت آیت حسن، که به معنای وفاست، اشاره می‌کند و می‌گوید که خداوند او را می‌شناسد. او به قد بلند و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی سرو نیز در مقابل قامت او ناتوان است. شاعر از دوری محبوب و اثر آن بر دلش سخن می‌گوید و می‌افزاید که حتی خاک پای او هم بی‌دلیل نیست، زیرا عشق و زیبایی او دل را شاد و آب چشم را بهانه می‌سازد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هر جا که خیال معشوق بیفتد، دست قدرت او در امور عالم تسلط دارد.