شمارهٔ ۱۸۶

قافیه: ازد۵ بیت

سپاه عشق از آن لحظه خیمه بالا زدکه سرو قامت جانان علَم به صحرا زد

ببار بر سرم ای ابر مرحمت نفسیکه برقِ شوقِ تو آتش به خرمن ما زد

اسیر زلف تو ز آن شد دلم که روز نخستبه نقد قلب در آن حلقه لاف سودا زد

لبت به نکتهٔ شیرین چنان سخندان شدکه خنده بر دم جان پرور مسیحا زد

گهی رسید خیالی به کعبهٔ معنیکه از منازل دعوی دم تبرّا زد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند. شاعر از لحظه‌ای سخن می‌گوید که عشق و زیبایی جانان به میدان آمد و بر جان او تأثیر گذاشت. او از ابر رحمت می‌خواهد که بر سرش باران عشق بریزد تا آتش شوقش را خاموش کند. شاعر به یاد آن روز نخستین که دلش اسیر زلف معشوق شد، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق او همچون شیرینی لبان معشوق، جان‌افزا و دلنشین است. در انتها، او به خیالاتی اشاره می‌کند که به کعبه مفهوم و حقیقت دست یافته‌اند و از دوری و جدایی خود را بر حذر می‌دارند.