شمارهٔ ۱۶۸

قافیه: لشد۵ بیت

در ازل قطرهٔ خونی که ز آب و گِل شددم ز آیین محبّت زد و نامش دل شد

بادهٔ شوق تو یارب چه شرابی ست کز اوبه یکی جرعه دلِ شیفته لایعقل شد

اوّل از هر دو جهان دیدهٔ من راه نظربست و آنگاه تماشای تو را قابل شد

حاصل کار تو ای دل به جز این نیست ز عشقکه سراسر همهٔ کار تو بی حاصل شد

گو مباش از طرف کار خیالی غافلکه ز سودای خطت کار بر او مشکل شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف عواطف و احساسات ناشی از عشق می‌پردازد. در آغاز، به وجود آمدن دل از قطره‌ای خون اشاره می‌شود که به عشق و محبت تعلق دارد. باده شوق معشوق به قدری قوی است که دل را از حالت طبیعی خارج می‌کند. شاعر به تماشای معشوق و زیبایی او می‌پردازد و می‌گوید که در نهایت، تلاش‌ها و کارهای او به عشق، بی‌حاصل و ناکام مانده است. در انتها نیز باز تأکید می‌شود که نباید از عشق و خواسته‌های درونی غافل شد، زیرا این خواسته‌ها زندگی را دشوارتر می‌کند.