شمارهٔ ۱۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ارباما۵ بیت

ناصح چه کار دارد در عشقِ یار با ماجایی که عشق باشد او را چه کار با ما

ای پند گوی تا کی منعم کنی ز گریهلطفی نمای و ما را یک دم گذار با ما

گنج مراد خواهی برخیز گرم چون شمعدر کنج نامرادی شب زنده دار با ما

گر بی قرار شد دل در عاشقی عجب نیستچون روز اول این بود او را قرار با ما

گر عالمی به ظاهر یارند با خیالیخوش نیست تا به معنی خوش نیست یار با ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به عشق و رابطه بین معشوق و عاشق می‌پردازد و می‌خواهد بگوید که عشق حقیقی نیازی به مداخله دیگران ندارد. او از ناصح (پند دهنده) می‌خواهد که از موعظه دست بردارد و به جای آن، در این لحظه‌ها با او همراهی کند. شاعر به عشق به عنوان تجربه‌ای زنده و پرشور اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که بی‌قراری دل در عشق طبیعی است. او همچنین یادآور می‌شود که رابطه‌ی عمیق و واقعی، فراتر از ظواهر و خوش‌آمدی‌های کاذب است و در نهایت، عشق واقعی باید درک عمیق‌تری از معانی را به دنبال داشته باشد.