شمارهٔ ۱۰۰ - استقبال از عارفی هروی

قافیه: میدارد۵ بیت

از آتش دل هر کس در سینه غمی داردچون نی که به سوز خود گرم است و دمی دارد

گو تیغ مکش هر دم بر غیر که از غیرتپیوسته دل ریشم بر جان المی دارد

از تیره شب بختم غافل منشین امروزکز سنبل تر خطّت بر مه رقمی دارد

سر در قدمش افکن ای دل که در این گلشنچون سرو سرافراز است هر کاو قدمی دارد

از زهد ملاف ای دل کاندر صفت رندیخوش نیست خیالی را با هرچه غمی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن به بیان غم و دردی از دل انسان‌ها می‌پردازد. او با تشبیه به نی که به خاطر سوز خود گرم است، می‌گوید هر کس که غمی در دل دارد، در واقع به حیات خود ادامه می‌دهد. همچنین اشاره می‌کند که نباید به دیگران آسیب زد، زیرا خود دلش پر از درد و رنج است. شاعر همچنین به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که نباید از حال امروز غافل بود، چرا که زیبایی‌ها و فرصت‌ها در اطراف ما وجود دارند. در نهایت، او به دل خود می‌گوید که باید در مقابل زیبایی‌های زندگی سر خم کند و به نکات منفی و زهد بیهوده اهمیت ندهد.