شمارهٔ ۷۹

۱۰ بیت

گره ی زلف بهم برزده کاین مشک تتارسترقم از غاله بر گل زده کاین خطّ غبارست

رشته ئی بر قمر انداخته کاین مار سیاهستنقطه ئی بر شکر افکنده که این مهره ی مارست

مشک بر برگ سمن بیخته یعنی شب قدرستزلف شبرنگ بهم بر زده یعنی شب تارست

لؤلؤ از پسته ی خود ریخته کاین چیست حدیثستلاله در مشک نهان کرده که این چیست عذارست

نرگسش خفته و آوازه در افکنده که مستستوندرو باده اثر کرده که در عین خمارست

باد بویش بچمن برده که این نکهت مشکستوز چمن نکهتی آورده که این نفخه ی یارست

مرغ بر طرف چمن شیفته کاین کوی حبیبستباد بر برگ سمن فتنه که این روی نگارست

سر موئی بصبا داده که این نافه ی چینستبوئی از طرّه فرستاده که این باد بهارست

نرگسش خون دلم خورده که این جام صبوحستغمزه اش قصد روان کرده که هنگام شکارست

تهمتی بر شکر افکنده که این گفته ی خواجوستبرقعی بر قمر انداخته کاین لیل و نهارست