شمارهٔ ۶۷

۹ بیت

دردا که یار در غم و دردم بماند و رفتما را چو دود بر سر آتش نشاند و رفت

مخمور باده ی طرب انگیز شوق راجامی نداد و زهر جدائی چشاند و رفت

گفتم مگر بحیله بقیدش در آورماز من رمید و توسن بختم رماند و رفت

چون صید او شدم من مجروح خسته رادر بحر خون فکند و جنیبت براند و رفت

جانم چو رو بخیمه روحانیان نهادتن را در این حظیره سفلی بماند و رفت

خون جگر چو در دل من جای تنگ یافتگلگون ز راه دیده ز صحرا براند و رفت

گل در حجاب بود که مرغ سحرگهیآمد بباغ و آنهمه فریاد خواند و رفت

چو بنده را سعادت قربت نداد دستبوسید آستانه و خدمت رساند و رفت

بر خاک آستان تو خواجو ز درد عشقدامن برین سراچه ی خاکی فشاند و رفت