شمارهٔ ۴۱

۱۱ بیت

فروغ عارض او یا سپیده سحرستکه رشک طلعت خورشید و طیره ی قمرست

لطیفه ایست جمالش که از لطافت و حسنز هر چه عقل تصور کند لطیف ترست

برون ز نرگس پر خواب و روی چون خور دوستگمان مبر که مرا آرزوی خواب و خورست

ز هر که از رخ زیبای او خبر پرسمچو نیک بنگرم آنهم ز شوق بیخبرست

اگرچه مایه ی خوبی لطافتست ولیکترا ورای لطافت لطیفه ی دگرست

بدین صفت ز تکبّر بدوستان مگذراگرچه عمر عزیزی و عمر بر گذرست

بهر کجا که نظر میکنم ز غایت شوقخیال روی توام ایستاده در نظرست

اگر تو شور کنی من ترش نخواهم شدکه تلخ از آن لب شیرین مقابل شکرست

ز بی زریست که آب رخم رود برباداگرچه کار رخ از سیم اشک همچو زرست

مرا هر آینه لازم بود جلای وطنچرا که مصلحت کار بیدلان سفرست

ز بحر شعر مر او را بسی غنیمتهاستکه از لطافت خواجو سفینه پر گهرست