شمارهٔ ۳۵۱

۱۰ بیت

ای ترک پریچهره بدین سلسله موئیشرطست که دست از من دیوانه بشوئی

بر روی نکو این همه آشفته نگردندسرّیست در اوصاف تو بیرون ز نکوئی

طوبی نشنیدیم بدین سرو خرامیخورشید ندیدیم بدین سلسله موئی

ای باد بهاری مگر از گلشن یاریور نفحه ی مشکین مگر از طره ی اوئی

انفاس بهشتی که چنین روح فزائییا نکهت اوئی که چنین غالیه بوئی

گر بار دگر سوی عراقت گذر افتدزنهار که با آن مه بی مهر بگوئی

کای جان و دلم سوخته از آتش مهرتآگاه نئی از من دلسوخته گوئی

بوی جگر سوخته آید بمشامتهر ذرّه ز خاک من مسکین که ببوئی

در نامه اگر شرح دهم قصّه شوقتکلکم دو زبانی کند و نامه دوروئی

در خاک سر کوی تو گمشده دل خواجوفریاد گر آن گمشده را باز نجوئی