شمارهٔ ۳۱۷
این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده ئیمرحبا کارام جان مرغ زار آورده ئی
بهر جانِ بیقرارِ آدمِ خاکینهادنکهتی از روضه ی دارالقرار آورده ئی
وقت خوش بادت که وقت دوستان خوش کرده ئیتا ز طرف بوستان بوی بهار آورده ئی
سرو ما را چون کشیدی در بر آخر راست گویکز وصالش شاخ شادی را ببار آورده ئی
عقل را از بوی می مست و خراب افکنده ئیچون حدیثی از لب میگون یار آورده ئی
یک نفس تار سر زلفش ز هم بگشوده ئیوز معانی این همه مشک تتار آورده ئی
در چنین وقتی که خواجو در خمار افتاده استجان فدا بادت که جامی خوشگوار آورده ئی