شمارهٔ ۳۱۶

۹ بیت

ای از گل رخسار تو خون در دل لالهبر لاله ز مشک سیه افکنده کلاله

باز آی که چشم و رخت ای ماه غزل گویاین عین غزال آمد و آن رشک غزاله

از خاک درت بر نتوان گشت که کردندما را بحوالی سرای تو حواله

آورده بخونم رخ زیبای تو خطّیچون بنده مقرّست چه حاجت بقباله

آن جان که ز لعلت بگه بوسه گرفتمدینیست ترا بر من دلسوخته حاله

برخیز و برافروز رخ از جام دلفروزکز عشق لبت جان بلب آورد پیاله

از آتش مِی بین رخ گلرنگ نگارینهمچون ورق لاله پر از قطره ی ژاله

چشمم بمه چارده هرگز نشود بازالّا به بُتی ماه رخ چارده ساله

تا گشت گرفتار سر زلف تو خواجوچون موی شد از مویه و چون نال زناله