شمارهٔ ۳۰۳

۸ بیت

در تابم از دو هندوی آتش پرستشانکز دست رفت دنیی و دینم ز دستشان

از مشک سوده سلسله بر مه نهاده اندزانرو که آفتاب بُود زیردستشان

بر طرف آفتاب چه در خور فتاده استمرغول مشگ رنگ دلاویز پستشان

از حد گذشته اند بخوبی و لطف از آنکزین بیش نیست حد لطافت که هستشان

مسکین دلم که بلبل بستان شوق بودشد پای بند حلقه ی زلف چوستشان

نعلم نگر که باز بر آتش نهاده اندآن هندوان کافر آتش پرستشان

صاحبدلان که بی خبرند از شراب شوقدر داده اند جرعه ی جام الستشان

یاران ز جام باده ی نوشین فتاده مستخواجو از آن دو نرگس مخمور مستشان