شمارهٔ ۳۰۲

۸ بیت

ببوستان می گل بوی لاله گون مستانمگر ز دست سمن عارضان پردستان

جهان ز عمر تو چون داد خویش می گیردتو نیز کام دل از لذّت جهان بستان

کنونکه فصل بهاران رسید و موسم گلخوشا نواحی یزد و نسیم اهرستان

چه نکهتست مگر بوی دوستانست اینچه منزلست مگر طرف بوستانست آن

منم جدا شده از یار و منقطع ز دیارچو بلبلان چمن دور مانده از بستان

سفر گزیدم و بسیار خون دل خوردمچو در مصیبت سهراب رستم دستان

باختیار کسی هرگز اختیار کندجرون و تشنگی و باد گرم و تابستان

مکن ملامت خواجو که عاقلان نکنندز بیم حکم قضا اعتراض بر مستان