شمارهٔ ۲۹۵

۹ بیت

بر اشکم کهربا آبیست روشنسرشکم بیتو خونابیست روشن

اگر گفتم که اشکم سیم نابستخطا گفتم که سیمابیست روشن

شبی خورشید را در خواب دیدمتوئی تعبیر و این خوابیست روشن

شکنج زلف و روی دلفروزتشبی تاریک و مهتابیست روشن

خطت از روشنائی نامه ی حسنبگرد عارضت بابیست روشن

رخت در روشنی برد آب آتشولی در چشم ما آبیست روشن

دلم تا شد مقیم طاق ابروتچو شمعی پیش محرابیست روشن

کجا از ورطه ی عشقت برم جانچو می دانم که غرقابیست روشن

درش خواجو بهر بابی که خواهیز فردوس برین بابیست روشن